Rejs RIB w Eidfjordzie: wewnętrzny kraniec, pod płaskowyżem

Sto osiemdziesiąt kilometrów od morza fiord stracił szerokość. Ramiona tutaj — Simadalen, Osa, woda poniżej samego Eidfjord — mają strome zbocza i są w cieniu, a góry za nimi wznoszą się prosto na płaskowyż.

Ten płaskowyż jest powodem istnienia wodospadów. Hardangervidda to największy płaskowyż górski w Europie, a wszystko, co się na nim topi lub spada, musi gdzieś spłynąć. Vøringsfossen, dwadzieścia minut drogi w górę, spada około 182 metrów do wąwozu i jest jednym z najczęściej odwiedzanych cudów natury w Norwegii. Łódź daje ci za to te bez nazwy: wodospady bez drogi, bez parkingu i bez platformy widokowej, pod które sternik podpływa dziobem.

Jest tu też ziemia uprawna, którą trudno wyjaśnić, dopóki się jej nie zobaczy: małe gospodarstwa na półkach skalnych sto metrów nad wodą, do których historycznie docierano po drabinie, uprawiane, bo nie było nigdzie indziej. Sternicy je wskazują, a ich opowieści warto posłuchać.

Jedna praktyczna uwaga: Eidfjord to port wycieczkowców. Gdy statek jest w porcie, wioska i Vøringsfossen są zatłoczone. Rejsy RIB są małe i nie odczuwają tego, ale droga i kolejka w kawiarni już tak.

Powyżej Eidfjord krajobraz przestaje być zboczem fiordu i staje się Hardangervidda: największym płaskowyżem górskim w Europie, mniej więcej wielkości małego kraju, bezdrzewnym, domem największego stada dzikich reniferów na kontynencie.

To on kształtuje wewnętrzny fiord. Woda, która tam spada lub topnieje, musi odpłynąć, a odpływa przez krawędź — Vøringsfossen jest najsłynniejszym z wielu. Droga z Eidfjord w górę Måbødalen wspina się na płaskowyż serią serpentyn i zakrętów, a zmiana z fiordu w płaskowyż zajmuje około pół godziny.

Centrum przyrodnicze w Eidfjord wyjaśnia to należycie, w tym renifery, archeologię i energię wodną, która również pochodzi z tego płaskowyżu. Jeśli pada deszcz, to jest miejsce, do którego warto pójść.