Rejs po fiordzie z Norheimsund: wioska z wodospadem, za którym można przejść

Wodospad ma około pięćdziesięciu metrów i pod żadnym względem nie jest największy w Norwegii. Warto się przy nim zatrzymać ze względu na geologię: woda spada przez twardy, wystający nawis, a miękka skała pod nim zdążyła się cofnąć tak daleko, że ścieżka biegnie wzdłuż klifu za spadającą wodą.

Wejście, obejście i powrót zajmują około dziesięciu minut, wstęp jest bezpłatny, a od głównej drogi przez wioskę dzieli wodospad sto metrów. Stać za wodospadem i patrzeć przez jego kurtynę to szczególna przyjemność, która słabo wychodzi na zdjęciach, ale zostaje w pamięci.

To przystanek turystyczny od XIX wieku — cesarz Wilhelm II przyjeżdżał tu wielokrotnie — co mówi coś o tym, jak długo ten fiord figuruje w planach podróży.

Połącz to z rejsem: RIB wypływa z przystani pięć minut stąd, a godzina na wodzie plus dziesięć minut za wodospadem to kompletny poranek w wiosce liczącej dwa tysiące mieszkańców.

Hardanger Fartøyvernsenter leży nad wodą w Norheimsund i jest czynnym warsztatem konserwatorskim: drewniane jednostki przypływają tu, by remontować je technikami, którymi je zbudowano.

W środku znajduje się warsztat powroźniczy, kuźnia, pracownia żagli i łodzie w różnych stadiach rozbiórki. To nie muzeum z liną za szybą; to warsztat, który pozwala patrzeć, a w deszczowe popołudnie w wiosce liczącej dwa tysiące mieszkańców to zaskakująco dobry sposób na spędzenie godziny.

To także wyjaśnia fjord. Zanim powstały drogi, wszystko tutaj poruszało się łodzią, a jednostki w tej szopie właśnie to transportowały. RIB, którym płynęliście rano, to ten sam pomysł cztery pokolenia później.