Wodospady Hardangerfjordu: dwa słynne i te bez nazwy

Vøringsfossen spada z wysokości około 182 metrów z krawędzi płaskowyżu Hardangervidda do wąwozu Måbødalen, dwadzieścia minut jazdy samochodem od Eidfjord. Na górze znajduje się punkt widokowy, schodkowa ścieżka i kładka nad wąwozem powyżej wodospadu, która sama w sobie jest warta spaceru. To jeden z najczęściej odwiedzanych cudów natury w Norwegii i jest bezpłatny.

Steinsdalsfossen w Norheimsund jest mniejszy — około pięćdziesięciu metrów — i bardziej nietypowy: woda przelewa się przez twardy nawis, a miększa skała za nim cofnęła się tak daleko, że ścieżka biegnie wzdłuż klifu za spadającą wodą. Dziesięć minut na obejście, również bezpłatnie, i sto metrów od wioski.

Oba są warte przystanku i oba leżą na standardowej trasie. Żaden nie wymaga łodzi, biletu ani przewodnika, a w lipcu oba są zatłoczone.

Ściany fiordu pokryte są smugami wodospadów, które nigdy nie trafiają do przewodników. Spadają z zawieszonych dolin i półek, opadają kilkaset metrów etapami i wpadają wprost do fiordu — co oznacza, że nie ma brzegu, na którym można stanąć, ani drogi, którą można do nich dotrzeć.

RIB zabiera cię do samej podstawy i w większości rejsów wsuwa dziób w wodną mgłę pod wodospadem. Silnik zwalnia, łódź wsuwa się do środka i przez dziesięć lub piętnaście sekund jesteś wewnątrz bardzo głośnej chmury wody. Skafandry ratunkowe są zapewniane właśnie z tego powodu.

Przepływ zależy wyłącznie od sezonu. Pod koniec maja wodospad, który we wrześniu jest strużką, zamienia się w potok, a na ścianach pojawia się ich kilkanaście tam, gdzie były trzy. To najlepszy argument za przyjazdem wiosną.

A ponieważ są bezimienne i niefotografowane, stanowią tę część wycieczki, która przypomina odkrycie, a nie atrakcję — co jest rzadkością na fiordzie obecnym na szlaku turystycznym od XIX wieku.