Fyksesund: wąskie ramię, w które wpływają łodzie

Podpływa się do niego od głównego fiordu, który jest szeroki i jasny, i skręca pod mostem. Zmiana jest natychmiastowa: woda staje się gładka, bo nie ma fali, na której wiatr mógłby pracować, dźwięk silnika odbija się od obu ścian naraz, a światło przygasa, bo góry stoją na drodze.

Ściany są tu najważniejsze. Wznoszą się kilkaset metrów niemal pionowo, z brzozami wyrastającymi ze skalnych półek i cienkimi wodospadami spływającymi po deszczu. W bezwietrznych warunkach odbicie jest pełne: odnoga się podwaja i naprawdę trudno powiedzieć, gdzie w fotografii jest góra, a gdzie dół.

Sternicy zwykle zatrzymują się gdzieś w połowie i wyłączają silnik. Słyszy się wtedy wodę na skale i nic więcej — żadnego ruchu, żadnych innych łodzi, żadnego wiatru. Trwa to minutę lub dwie i to jest ta część, o której ludzie potem opowiadają.

W drodze powrotnej most kadruje główny fiord przed nami, a łódź znów dodaje gazu. Całość zajmuje około dwudziestu minut z siedemdziesięciopięciominutowego rejsu i to właśnie za to się płaci.