Rejs po Hardangerfjordzie: godzina na wodzie bije dzień w drodze

Norwegia ma wiele fiordów i nie są one wymienne. Hardangerfjord to ten rolniczy: południowe zbocza łapią słońce odbijające się od wody i mają osłonę gór, a od stuleci sadzi się tam jabłonie, grusze, śliwy i czereśnie. To największy rejon sadowniczy w kraju, a przez trzy tygodnie wiosną wszystko kwitnie naraz.

To także fiord wodospadów. Nad wewnętrznym końcem leży Hardangervidda, największy płaskowyż górski w Europie, a woda z niego spływająca nie ma gdzie się podziać — tylko w dół. Vøringsfossen koło Eidfjord spada około 182 metrów. Steinsdalsfossen w Norheimsund ma ścieżkę biegnącą za wodą. A rejsy RIB zabierają cię pod mniejsze wodospady, które nie mają nazwy, drogi ani platformy widokowej.

No i są odnogi. Fyksesund koło Norheimsund ma kilkaset metrów szerokości, most przy wejściu i ściany idące prosto w górę. Osafjorden przy Ulvik jest jeszcze cichszy. To miejsca, do których wpłynie mała łódź, a nie statek wycieczkowy — i właśnie dlatego warto zarezerwować RIB, zamiast oglądać fiord z drogi.

A nad południowym brzegiem Folgefonna: trzeci co do wielkości lodowiec na norweskim kontynencie, z jeziorem wód roztopowych pod nim w kolorze płynu chłodniczego.

Spotykacie się na nabrzeżu w wiosce liczącej tysiąc lub dwa tysiące mieszkańców. Kombinezony, kamizelki ratunkowe i gogle rozdają na miejscu i zakłada się je na własne ubranie; wciągnięcie kombinezonu zajmuje dwie minuty i wygląda absurdalnie, co jest częścią zabawy.

Pierwsze dziewięćdziesiąt sekund to wolne przejście przez cumy, a potem otwiera się przepustnica. RIB spokojnie robi trzydzieści węzłów i wioska znika za wami niemal natychmiast. To, co następuje, to korytarz: ściana fiordu po jednej stronie wznosząca się na tysiąc metrów, woda tak płaska, że ją odbija, i łódź tak blisko skały, że widać paprocie wyrastające ze szczelin.

Gdzieś w połowie skipper prowadzi łódź pod wodospad. To nie metafora. Silnik zwalnia, dziób skręca do środka i jesteście w chmurze rozpylonej wody z kapturami na głowach, a wszyscy krzyczą. To moment, który fotografują wszyscy, i ten, którego nikomu nie udaje się dobrze sfotografować.

Potem wąskie ramię fiordu, gdzie woda się uspokaja, a ściany się zbliżają, i zwykle postój z wyłączonym silnikiem. Minuta zupełnej ciszy w fiordzie to coś dziwnego i zapadającego w pamięć, i każdy skipper tutaj wie, że trzeba wam ją dać.